Książka zawiera systematyczne przedstawienie ważniejszych zagadnień staroindyjskiej teorii literatury. Można w niej znaleźć sporo informacji o dawnych teoretykach indyjskich oraz ich dziełach i koncepcjach, które wywarły niebagatelny wpływ na rozwój teorii literatury także poza Indiami.

Dajakowie – wolni ludzie z Borneo to rezultat „podróży budzącej pytania”, która mogła się odbyć dzięki rocznemu stypendium w Malangu na Jawie Wschodniej. Po roku, wyposażona w podstawowe kompetencje kulturowe, znając język, historię, normy, wartości, etykietę, zasady i konteksty kultury indonezyjskiej, Autorka wyruszała na Borneo, gdzie spędziła kolejny rok.

W tej książce poznajemy nie tylko podstawy metodologii filozofii sztuki i estetyki, lecz również zgłębiamy klasyczny typ uprawiania filozofii Piękna, z której w Polsce i na świecie znany jest Władysław Stróżewski. Klasyczna filozofia to operowanie pojęciem, abstrakcją, a czasem ideą, nauka myślenia o zasadach, w których rzadko zdarza się odniesienie do partykularnych zjawisk świata zmysłowego. W odniesieniu do sztuki prof. Stróżewski sięga po metodę hermeneutyczną i zdradza wielkie zamiłowanie do tradycji platońskiej.

Książka opisuje transformację wojny, jaka zaszła pomiędzy szesnastym a osiemnastym wiekiem w krajach Europy Zachodniej oraz w Rosji. Zmiany związane z racjonalizacją i standaryzacją przemocy oraz rozszerzaniem się zakresu i znaczenia władzy dyscyplinarnej, towarzyszące wyłanianiu się nowoczesności, nie mogły pozostać bez wpływu na ludzi wywołujących wojny, wiodących tysiące mężczyzn na pola bitew, a w końcu — na samych walczących, narażających swe życie w kolejnych walkach. Nieodłączną towarzyszką zmian militarnych - jak pokazuje autorka - była przemiana wizji dotyczącej natury wojny i jej prowadzenia, tak samo jak wprowadzanie nowych środków destrukcji szło w parze ze zmianą przekonań dotyczących użycia przemocy.

Jest więc ta książka nie tylko opracowaniem wszystkich ważniejszych świadectw dotyczących Talesa, nie jest też tylko podsumowaniem i krytycznym namysłem nad całą literaturą przedmiotu, lecz i nową, całościową interpretacją myśli Talesa, w której przyjęta perspektywa pozwoliła na wydobycie kilku ważnych i dotychczas niedostrzeganych kwestii. Podkreślenie wagi mitologii w myśli Talesa, analiza typów dyskursu stosowanych przez filozofa z Miletu oraz całościowe potraktowanie jego myślenia w jego przedfilozoficznej i przednaukowej jedności umożliwiły mi, jak sądzę, głębsze i odmienne od dotychczasowych spojrzenie na geniusz Talesa i początek refleksji europejskiej.